منصور ملکی

  ۱

تیشه به ریشه ی هر چه خاطره بود زدی

و تمام ...

رفتی !

این روزها

زمین را چنگ می زنم

و از آن چه دفن کرده ای

هزار تکه ی گذشته ام را

بیرون می کشم

چشمانت را نبند !

اگر بخواهی هم نمی بینی !

به همراه یادگارهای عهد شکسته ات

لاشه ی تکه تکه شده ی من است

که از سرمای خاک

بیرون می آید .

۲

بن بست نبود نگاهت

آن روزها که می گذاشتی

بی پروا

غرق بودنت شوم .

۳

تا با تو بودن

پیاده جاری می شوم

بی پارو

بی قایق

و با هیچ نگاهی

که در انتظارم نشسته باشد

باور کن

خانه هایمان نزدیک است !

اگر بخواهی ...

۴

از پس واقعیتی دردناک

تنها و از دور

حسرت داشتنت را

برای همیشه باور می کنم .

 با یاد عمران صلاحی ، قاه قاه خندیدم

مدت هاست که برلبم خنده نیامده بود ، چه برسد به آن که قاه قاه بخندم .

ماهنامه ی ادبی " شوکران " را گرفتم . تمامی مطالب این شماره اش درباره ی " عمران صلاحی " است . به عبارتی دیگر ویژه نامه ای برای او ، اویی که دیگر نیست و پس هرآنچه نویسندگان ، شاعران و صاحب نظران درباره ی او نوشته اند ( بی شک ) در رثای اوست و دل آدمی را به درد می آورد .

آن سوگسرودها و یا آن مرثیه نگاری ها را نخواندم . گفت و گوهایی با او را خواندم ، که پیش از این ندیده بودم و برخی از کارهای او را .

 قاه قاه خندیدم .

عمران هنوز هست .

 ( حتی نمی خواهم بنویسم : " هنوز زنده است "

 چرا که معنی اش می شود : " او مرده است " . )

شعری از زنده یاد عمران صلاحی

کوهستان

ابری خونین را می کشد به دندان

انسان ها

مزارع درو شده با قامت های کوتاه

خبرنگار از پیرمرد خسته ای می پرسد :

خسارت مالی هم دیده ای ، نه ؟

نه قربان ، فقط قدری کف و سقف خانه به هم رسیده

خسارت جانی چی ؟

عیالمان مقداری جان سپرده

خبرنگار از کله ای که بیرون مانده از خاک

می پرسد :

چه احساسی حالا داری برادر ؟

از خوشحالی نمی دانم چه خاکی

روی سرم بریزم

باران رحمتش که بی حساب است

تا خرخره رسیده

و خوان نعمتش که بی دریغ است

ما را به گل کشیده

چه چیزی بهتر از این

الحمدلله رب العالمین

تاریخ سرایش : 23/ 9 / 65

از : کتاب : " آن سوی نقطه چین ها ... "

نشر ثالث : 1385