منصور ملکی

ایام از شما مبارک باد

ایام می آید تا به شما مبارک شود

مبارک شمایید .

 نقاشی : جلال شباهنگی

کوچ بنفشه ها

محمد رضا شفیعی کدکنی ( م . سرشک )

در روزهای آخر اسفند

کوچ بنفشه های مهاجر ،

زیباست .

در نیمروز روشن اسفند،

وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد،

در اطلس شمیم بهاران ،

با خاک و ریشه

-         میهن سیارشان –

در جعبه های کوچک چوبی ،

در گوشه ی خیابان ، می آورند :

جوی هزار زمزمه در من ،

می جوشد :

ای کاش ...

ای کاش آدمی وطنش را

مثل بنفشه ها

( در جعبه های خاک )

یک روز می توانست ،

همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست

در روشنای باران ، در آفتاب پاک .

خوش به حال غنچه های نیمه باز

فریدون مشیری

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک

شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک

آسمان آبی و ابری سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس ، رقص باد

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست ...

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار !

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک – که می خندد به ناز –

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب .

ای دل من ، گر چه در این روزگار

جامه ی رنگین نمی پوشی به کام

باده ی رنگین نمی بینی به جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن می که می باید تهی ست

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم !

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ ،

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ !

بهار شاد شور افکن ...

سیمین بهبهانی

بهار شاد شور افکن          ز قله ها به زیر آمد :

هنوز عشق جان دارد        مگو ، مگو که دیر آمد !

بهار شاد شور افکن          به بزم دوستان چون من

میان جامه ای روشن        ز پولک و حریر آمد

دو زلف عطر بیزش ، گل   نگین سینه ریزش گل

سریر خفت و خیزش گل     ببین چه دلپذیر آمد

هوا حریر  آبی شد           کرانه آفتابی شد

مگو حکایت از باران        که دل ز گریه سیر آمد

زکوه پرس و دامانش        چه رفته با زمستانش

که از ستیغ پستانش         هزار جوی شیر آمد

زکار عشق ، پیوسته         رمیده بودم و خسته

که ناگه و ندانسته           رخ تو در ضمیر آمد

بدین قدر مجال اینجا        چه حیله رفت و حال اینجا

که پویه گر غزال اینجا     به پای خود اسیر آمد ؟

تویی تمشک پر خارم       که میوه داد و آزارم

چه شکر و شکوه بگزارم    کزین دو ، ناگزیر آمد

زعشق می کنم پروا       که بی توان و بی یارا

زپا فتاده است اما        بهار دستگیر آمد

+

هنوز عشق جان دارد     بهار اگر توان دارد

به معجزش جوان دارد    به سال اگر چه پیر آمد

هجرانی

احمد شاملو

سین هفتم

             سیب سرخی ست ،

حسرتا

       که مرا

              نصیب

                     از این سفره ی سنت

                                              سروری نیست .

شرابی مرد افکن در جام هواست ،

شگفتا

        که مرا

               بدین مستی

                             شوری نیست .

سبوی سبزه پوش

                     در قاب پنجره

آه

چنان دورم

چنان دورم

             که گویی جز نقش بی جانی نیست .

و کلامی مهربان

                   در نخستین دیدار بامدادی

فغان

     که در پس پاسخ و لبخند

                                  دل خندانی نیست.

بهاری دیگر آمده است

                          آری

اما برای آن زمستان ها که گذشت

نامی نیست

نامی نیست .

                                           اسفند ۵۷ - لندن                          

بخشی از : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

فروغ فرخزاد

سکوت چیست ، چیست ، چیست  ای یگانه ترین یار ؟

سکوت چیست به جز حرف های ناگفته

من از گفتن می مانم ، اما زبان گنجشگان

زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعت است

زبان گنجشگان یعنی : بهار ، برگ ، بهار

زبان گنجشگان یعنی : نسیم ، عطر ، نسیم

زبان گنجشگان در کارخانه می میرد .

 سه شعر : محمد زهری

۱ 

زمین

      نفس کشید

ز خاک پاک ،

                سبزه ،

                       جوش زد

چه سینه ی فروتنی به زیر پاست .

۲

ز بوی باد رهگذر ،

بهار را شناختم

چو خواستم که پنجره گشایم و ،

                                    درود گویمش

بهار رفته بود .

۳

شبی از شب ها :

عطسه ی عافیتی کرد بهار

نفس گرم زمین ،

به علف ،

شیوه ی رستن آموخت .

عید آمد :

مهدی اخوان ثالث ( م . امید )

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

از بی دلی او را  ز در خانه براندیم

هر جا گذری غلغله ی شادی و شور است

ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ، ولی ما

پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم

واصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

من دانم و غمگین دلت ، ای خسته کبوتر

سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند

ما این خرک لنگ به منزل نرساندیم

ماننده ی افسونزدگان ، ره به حقیقت

بستیم و جز افسانه ی بیهوده نخواندیم

از نه خم گردون بگذشتند حریفان

مسکین من و دل در خم این زاویه ماندیم

توفان بتکاند مگر امید که صد بار

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

اسفند ۱۳۴۳

فقط چند روزی به آمدن بهار مانده است .

در این مدت ، برای شما شعرهای بهاری خواهم نوشت :

بخشی از " افسانه " ی نیما یوشیج

شکوه ها را بنه ، خیز و بنگر

که چه گونه زمستان سرآمد

جنگل و کوه در رستخیز است

عالم از تیره رویی درآمد

                                 چهره بگشاد و چون برق خندید

عاشقا ! خیز کامد بهاران

چشمه ی کوچک از کوه جوشید

گل به صحرا درآمد چو آتش

رود تیره چو طوفان خروشید

                                  دشت از گل شده هفت رنگه

۱

آمدن ،

ماندن ،

رفتن ،

اشتباه می کردم

همه چیز به تو بستگی دارد .

۲

خیال می کنم که گفتی : " دل تنگ توام "

ولی اگر خیال بود ،

چرا مدام می گویم :

من هم !

۳ 

او که می خندد

شب ها کوتاه تر می شود

روزها شیرین تر

و تازه می فهمم ،

که آدم ها زیاد حرف می زنند .

۴

دلم که می گرفت

سنگ ریزه جمع می کردم

که بزنم به پنجره ی اتاقت،

اگر بیدار بودی

سرت را بیرون می آوردی و می خندیدیم

و اگر خواب بودی

هوای کوچه را

در سینه حبس می کردم

و به انتظار فردا زنده می ماندم

دلم می گیرد

دیگر

شب ها و کوچه ها

رو به هیچ پنجره ای باز نمی شوند .

۵

آهسته آهسته ،

می روی 

قلبم ،

تند تند می زند ...

۶

 کاش ترانه هایی بودم ،

که زمزمه می کنی ...