منصور ملکی

نباید به کنسرت شجریا ن رفت

چرا هایش را می گویم

این روزها به مردمی که شجریان خود را " خاکپای آنان " می داند بسیار توهین شده است .

رفت و آمد به این جا و آن جا ، معطلی ، علافی ، جواب درست نشنیدن ، امروز برو فردا بیا ، سر درگمی ، بد رفتاری با مردم و هزار و یک ادا و اطوار دیگر، از جمله در جریان نگذاشتن مردم برای مراجعه به مکانی خاص برای خرید بلیت و ... توهین به مردم است و شجریان باید از این مردم که شجریان را ، شجریان کرده اند عذرخواهی کند .

نباید به کنسرت شجریان رفت .

به چند دلیل :

۱: آهنگسازان ، خوانندگان ، نوازندگان ، به اخص نسل جوان اهل موسیقی نباید به کنسرت شجریان بروند ، چرا که استاد شجریان، هیچ گاه آنان را آدم حساب نکرده است و هیچ گاه به کنسرت آنان نمی رود . 

۲ : مردم نباید به کنسرت شجریان بروند ،

 چرا که او برسر مردم منت می گذارد .اوبارها گفته است در ایران شرایط برای کنسرت دادن مناسب نیست و حالا این روزها اجرای کنسرت چه معنایی دارد ؟

۳: نباید به کنسرت شجریان رفت ،

چرا که قصد شجریان در اجرای کنسرت اعتلای موسیقی ایران نیست .  به راستی همه چیز دربم  به سامان رسیده است و فقط این شهر بلا دیده به " باغ هنر " احتیاج دارد ؟

۴ : نباید به کنسرت شجریان رفت ،

چرا که به راستی تمامی موسیقی ایران ، با آن همه عظمت ، با آن همه رنج ها که وزیری ها و حنانه ها و دیگران و دیگران برای تشکیل گروه کشیدند ، در سه ساز تار ( علیزاده ) کمانچه ( کلهر ) تمبک ( همایون شجریان ) خلاصه می شود ؟ باهمین سه قلم جنس ( در حقارت صدا ) ، موسیقی ایران به مردم ایران و جهان شناسانده می شود ؟

۵ : نباید به کنسرت شجریان رفت ،

 چرا که  این قیمت گذاری روی بلیت ها چه صیغه ای است ؟ شجریان می تواند اعلام کند که چندین شب برای " از ما بهتران " ( مرفهان بی درد ! ) به قیمت یک میلیون تومان برای هر بلیت برنامه اجرا می کند ، اما یک شب هم برای مردمی که او خود را خاکپای آنان می داند در ورزشگاه آزادی به بهای " همت عالی " برنامه اجرا می کند .

آن وقت معلوم خواهد شد چه قدر پول در آن چند شب ( ویژه ی از ما بهتران ) و یک شب ( برای مردم کوچه و بازار ) جمع می شود .از شجریان که خود را مردمی می داند این ایجاد جامعه ای طبقاتی بعید است .

۶ : ......

۷ :.......

بحث ادامه دارد . به فرصتی دیگر .

" دو کبوتر کنار پنجره ی ما " ظاهرا اولین کتاب شماست .

در زمینه ی تألیف بله ، اما پیش از این کتابی منتشر کردم با نام " روزی که زن شدم " .

در باره ی فیلم همسر محسن مخملباف ؟

بله . ، اما " دو کبوتر ..." اولین و آخرین است .

چرا آخرین ؟

دنیای نشر ، دنیای عجیب و پیچیده ای است ، به اخص  در زمینه ی شعر ، آن هم شعر امروز . ناشران در پی چاپ کتاب هایی از شاعران بنام و مشهورند . هیچ ناشری کتاب اول هیچ شاعری را چاپ نمی کند . و اگر آدمی خودش سرمایه بگذارد – کاری که من کردم – هیچ پخش کننده ای پخش نمی کند ، این دنیا هم ( دنیای پخش ) پیچیده است . آدمی که کارهنری می کند به کلی مأیوس می شود . من البته کتابم را برای پخش چاپ نکردم ، شمارگان آن ۲۲۰۰۰ نسخه است که تا به امروز به دوستانم و شاگردانم هدیه داده ام ( البته روز رونمایی کتاب ، تعداد قابل توجهی فروخته شد ) اما بقیه را نگه داشته ام تا به دوستان و شاگزدانم هدیه بدهم . فکر می کنم تعدادشان

به خصوص شاگردانم و شاگردان سال های بعد ( اگر زنده باشم ) بیشتر از شمارگان کتاب است .

به خاطر برگزاری کنسرت گروه خنیا به سرپرستی پری ملکی ، چندین روز صفحه ی وبلاگ به خبر برگزاری این کنسرت اختصاص یافت . چهارشنبه ۲۵ آبان ماه آخرین شب کنسرت بود .

 دوباره به کار خود برمی گردم.

۱ : مرتضی ممیٌز

بعضی واژه ها زشتند مثل ممیٌزی

بعضی واژه ها زیبایند ، مثل ممیٌز

به حروفچین بسپارید

وقتی به این نام رسید

از زیباترین فونت استفاده کتد

این نام ، زیباترین لوگوی روزگار ماست

راستی زبانم لال !

اگر مرگ را دیدید بگویید

برای این مرد،خط و نشان نکشد

این مرد ، عمری همین کاره بوده است !

۲ : میدان فردوسی

رخش ، گاری کشی می کند

رستم ، کنار پیاده رو سیگار می فروشد

سهراب ، ته جوب به خود می پیچد

گرد آفرید ، از خانه زده بیرون

مردان خیابانی ، برای تهمینه بوق می زنند

و ابوالقاسم ، برای شبکه سه

سریال جنگی می سازد

وای ...

موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند !

" ... حالا تو هم به سنگینی کوه خوابیده ای . در خواب و خاموشی با کوه و زمستان و در عدم با تمامی هستی یکی شده ای . تقلای من بی ثمر است ، این خواب عمیق را نمی توان آشفت . تو به ندای من جوابی نمی دهی . کوه نیستی که اگر اسم تو را فریاد کنم دست کم صدای خودم را باز بشنوم . تو مرگ کوهی ، صدا را نمی گیری و انعکاس آن را باز      نمی گردانی ، یعنی که " از این دو راهه منزل " گذشته ایم و دیگر نمی توانیم به هم برسیم ، آدمیزاد یک بار به دنیا می آید اما در هر جدایی یک بار تازه می میرد . مرگ دردی است که درمانش را با خود دارد ، چون وقتی برسد دیگر دردی نمی ماند تا درمانی بخواهد . اما جدایی " دردی ست غیر مردن ، کان را دوا نباشد ، پس من چه گونه گویم کاین درد را دوا کن " ...

نقل است که شبی نماز همی کرد ، آوازی شنود که : هان بوالحسن !

خواهی که آن چه از تو می دانم با خلق بگویم تا سنگسارت کنند ؟

شیخ گفت : ای باری خدای ! خواهی تا آن چه از رحمت تو می دانم و از کرم تو می بینم با خلق بگویم تا دیگر هیچ کس سجودت نکند ؟

آواز آمد : نه از تو نه از من .

                                                                   تقدیم به آقای سنگیان - ناظم مدرسه مان

شیلنگ

نگاهی به دستان کودکان می کند

مدرسه التماس می کند

شیلنگ می داند

که بخشیدن غنچه ها جریمه دارد

ناگهان شیلنگ

در دستان ناظم می شکند

۲ :

برپا !

کتاب ها و دفترها حاضرند

گچ می نویسد :

دو دو تا ، سه به اضافه ی جهار ...

در انتظار زنگ می شکند

گفت : در کوه لبنان بودم . سلطان درآمد . هر که را می دید دیناری بر دست او

 می نهاد . یکی به من داد . چنان اتفاق افتاد که بی وضو جزئی از قرآن برگرفته آمد .

  یک روز میان بازار همی رفتم ، با اصحاب ، چون شوریده ای . جماعتی دزدی کرده بودند . در میان بازار بگریختند و همه ی خلق به هم برآمدند ، در صوفیان آویختند . من گفتم : " مهتر ایشان منم ، ایشان را خلاص دهید که رهزن منم " .

و با مریدان گفتم : " هیچ مگویید " .

آخر او را ببردند و دستش ببریدندی . چون به خانه باز آمد دست بریده ، عیال فریاد در گرفت . شیخ گفت : " چه جای تعزیت که جای تهنیت است ، که اگر چنان بودی که دست نبریدندی ، دل ما ببریدندی " .