منصور ملکی

توکا در پاریس است . تلفنی صحبت می کنیم . می گوید :

- بابا ٬ فکر می کنی آژیر آمبولانس یا ماشین آتش نشانی برای چیست ؟

می گویم :

- برای آن که ماشین های دیگر راه را باز کنند .

می گوید :

- خب ٬ ساعت سه بامداد ٬ مگر در پاریس ترافیک است ؟

می گویم :

- فکر نمی کنم در آن وقت ترافیکی باشد .

می گوید :

- ساعت سه بامداد ٬ آمبولانسی یا ماشین آتش نشانی آژیر کشان مرا از خواب پراند .

می گویم :

- خب ٬ نتیجه آن که فرانسوی جماعت خیلی خرند !

نه کوچه ای

نه دریچه ای

نه هشتی

نه پلکانی به پشت بامی

نه حوضی

نه دار و درخت

نه دری

نه دیواری

نه کوچه ای که روزی به ناگاهان

چشم در چشم تو افتد

تو در پیچ کوچه گم شوی

و بوی تو در کوچه بماند

و آن گاه

هر روز در آن کوچه به انتظار ظهور تو بمانم

نه کوچه ای که شب ها دریچه های خانه ها را بشمرم

بر درخت هایش دو قلب کنده به یادگار بماند

و بر دیوارهایش حرف اول ناممان را بنویسم

نه کوچه ای که کنار دریچه ای به بوی گم شده ی تو بایستم

نه کوچه ای که در آن آواز بخوانم

بگریم

نه دری که به ناگاهان در ظهور تو به بهشت باز شود

نه حوضی که ماهیان به نوازش انگشتانت به سطح آب بیایند

نه دیواری که گلی یا نامه ای بدان سوش پرتاب کنم

نه هشتی

نه پلکانی به پشت بامی که به تابستانی

در به ناگاهان سبز شدن تو در تنگنای پیچ

نفس در نفس بیازماییم

تو در شهرکی

شهر بی کوچه بی درخت بی دریچه

بی هشتی بی پلکان

چه گونه در شهرک باید عاشق شد ؟

ساعت نه و نیم شب . آرنگ تلفن می کند . مدتی است از او بی خبرم . سلام و علیک و احوالپرسی .

 و بعد می گوید شعر تازه ای نوشتم . می گویم : برایم فکس کن . می گوید : شعر کوتاهی است ،

 می خوانم ، بنویسید .

 می گویم : چشم .

و او این شعر زیبا را می خواند . آفرین بر او .

عو ... 

عو ...

گرگ بو می کشد

چوپان خسته است و می خوابد

گرگ به سمت گله می آید

گله شعر بع بع مع مع می خواند

چوپان از خواب می پرد

از گرگ روی تپه خبری نیست

۱ :

تقصیر من نیست

اگر هر شب

خواب بادبادک می بینم

و هر روز

روی زمین بیدار می شوم

۲ :

دستانم را

به ابدی نبودن گرمای دستانت

عادت خواهم داد!

من

که تو را

ابدی می خواهم

۳ :

آرام نوای تو را می شنوم

که می پرسی :

" آخر شاهنامه ی تو چه شد " ؟

۴ :

دلم که می گیرد ،

به ازدحام بی تمام آدم ها فرار می کنم

و در غربت نگاه های خالی پیاده رو

آشنای تو را می جویم

۵ :

می دانم

چیزی به پایان رویای شیرین با تو بودنم باقی نیست

باید بیدار شد

۶ :

مثل بیابانی

که سراب را جای آب می نماید ،

قطره قطره

حضورم را انکار می کنی

امروز از دبیرستان غیر انتفاعی " شهریار " برایم فکسی فرستادند  مبنی بر آن که : امسال نمی توانیم برای شما تدریسی منظور کنیم . آقای فراهانی ( برادر مدیر مدرسه ) تمام ساعات ادبیات کلاس ها را تدریس خواهند کرد . ( وجود ایشان بر شاگردان این مدرسه مبار ک باد ) .

محض اطلاع شاگردانم عرض شد .

اما من همچنان در جاهایی دیگر تدریس خواهم کرد . چرا که :

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان

هزار باده ی ناخورده در رگ تاک است

چون حس نوازش

باد

تنها ترين برگ باغ را

آهسته برد

و به اميد پرواز

او را ميهمان شب كوچه هاي زمان كرد

معناي زندگي را از او ربود

و بعد از آن ديگر نور نيامد

و ديگر هيچ عاشقي

به باغ نگاه نكرد

باغ ، قاب عكسي شد :

در خانه ي نور .

کم کمک آمدی به بر زلف کجک کجک کجک

توی قالیچه ی من یک باغ پر گل است

و در آن گنجشک و بلبل است

توی این قالی زیبا ولی کوچک

دنیایی سبز و قشنگ است

با هزاران گریه

که نشان زحمت دخترک قالی باف است .

سارا نصرتی این شعر را به پست الکترونیکی من فرستاده است . نمی دانم او کیست . یا حالا

نمی توانم کسی را با این نام و نشان به یاد بیاورم . به هرحال از او متشکرم .